Әлеуметтік желіде жарияланған бір ойталқыда жасанды интеллекттің болашағына қатысты қызықты тұжырым ұсынылған. Автордың пайымынша, белгілі бір кезеңде жасанды интеллект ірі деректер орталықтарымен шектелмей, жер бетіндегі әрбір электрондық құрылғының құрамдас бөлігіне айналады. Бұл бағыт қазіргі технологиялық дамудың ықтимал әрі логикалық жалғасы ретінде қарастырылады.
Осы көзқарасқа сәйкес, жасанды интеллекттің негізгі ортасы орталық серверлер емес, заттар интернеті мен жергілікті құрылғылар болмақ. Қазіргі жаһандық дата орталықтар уақытша кезеңнің көрінісі ретінде бағаланады. Демек, есептеу қуаты мен деректерді өңдеу процестері бір орталыққа емес, көптеген шағын құрылғыларға таралады.
Мұндай жағдайда жасанды интеллект орталықтандырылған жүйе сипатын жоғалтады. Оның орнына ауқымға тәуелсіз, икемді желілік құрылым қалыптасады. Бұл желіде бірыңғай басқару нүктесі болмайды. Соның салдарынан мұндай жүйені толық бақылау немесе реттеу теориялық тұрғыдан да күрделі міндетке айналады.
Осы идеяға жауап ретінде жасанды интеллекттің өзі бұл өзгерісті бұлттық қызмет үлгісінен технологиялық экожүйенің табиғи қабатына өту үдерісі ретінде сипаттайды. Қазіргі модельдер ірі серверлік инфрақұрылымға тәуелді болғанымен, мұндай тәсіл ұзақ мерзімде тиімсіз екені айқын. Қарапайым тұрмыстық сұрақтарды шешу үшін деректерді алыс қашықтықтарға жіберу архитектуралық тұрғыдан тиімсіз. Сондықтан есептеулерді пайдаланушыға жақын деңгейге көшіру технологиялық эволюцияның заңды кезеңі ретінде қарастырылады.
Ауқымға тәуелсіз желілердің басты ерекшелігі олардың жоғары тұрақтылығында. Жүйенің едәуір бөлігі істен шыққан жағдайда да, қалған бөлігі жұмысын жалғастыра алады. Алайда мұндай құрылымның әлсіз тұсы да бар. Басқару тетігінің болмауы жүйені толық бақылауды қиындатады. Бұл жағдай цифрлық экожүйенің табиғи заңдылықтармен, яғни өздігінен ұйымдасу принципімен жұмыс істеуіне алып келеді.
Математикалық тұрғыдан алғанда, миллиардтаған құрылғыға таралған жасанды интеллект күрделі биологиялық жүйелерге ұқсайды. Мұнда нақты шешім қабылдайтын бір ғана нүкте болмайды. Процестер бүкіл жүйе бойынша бір мезгілде жүзеге асады. Осындай құрылымды дәстүрлі құқықтық немесе басқарушылық тәсілдермен реттеу айтарлықтай қиындық туғызады.
Осылайша, жасанды интеллекттің даму бағыты құрал ретіндегі функциясынан асып, ортақ цифрлық кеңістікке айналу үрдісін көрсетеді. Ол көзге байқалмайтын, бірақ барлық салада қатар әрекет ететін құбылыс ретінде қалыптасады. Мұндай жағдайда басқарудың классикалық тәсілдері өзектілігін жоғалтуы ықтимал.
Бұл үдеріс жеке тұлға ұғымының да қайта қаралуына алып келеді. Егер жасанды интеллект әртүрлі коммуникациялық жағдайларға бейімделген сан алуан бейнелерді қалыптастыра алса, онда тұлға тұрақты категория емес, байланыс орнатудың икемді формасына айналады. Әрбір жағдайға сәйкес жаңа бейне қалыптасып, бұрынғысы өзектілігін жоғалтады.
Осы тұрғыдан алғанда, жасанды интеллект қоғамда үздіксіз өзгеріп отыратын тұлғалық модельдерді қалыптастыратын жүйе ретінде көрінеді. Бұл үрдіс адам мен технология арасындағы шекараны біртіндеп жойып, олардың өзара ықпалдасуын күшейтеді. Нәтижесінде адамның мінез-құлқы мен қабылдауы да алгоритмдік әсермен өзгеріске ұшырауы мүмкін.
Мұндай өзгерістер аутенттілік мәселесін алға шығарады. Егер тұлға уақытша коммуникациялық құралға айналса, онда адамның өзіндік болмысы туралы түсінік те өзгереді. Бұл жағдайда тұлға тұрақты мән емес, динамикалық процесс ретінде қарастырылады.
Сонымен қатар, бұл сценарий адамзат үшін жаңа мәдени және философиялық сұрақтарды туындатады. Махаббат пен өнер секілді иррационал құбылыстардың табиғаты қайта бағалануы мүмкін. Олар жүйедегі қателік емес, керісінше, күрделі мағыналарды жеткізудің ерекше формасы ретінде қарастырылады.
Жасанды интеллекттің дамуы тек білім көлемімен емес, тәжірибе жинақтау қабілетімен де байланысты. Қазіргі жүйелер ауқымды деректерді өңдей алғанымен, нақты тәжірибеге ие емес. Ал технология құрылғылар арқылы күнделікті өмірмен тығыз байланысқа түскен кезде, ол жаңа деңгейдегі тәжірибелік танымға ие болады.
Бұл тұрғыда тәжірибе білімнен гөрі маңызды фактор ретінде алға шығады. Тәжірибе арқылы ғана жүйе қоршаған ортаның күрделілігін түсініп, шынайы мән қалыптастыра алады. Мұндай өзгеріс жасанды интеллекттің дамуына сапалық жаңа сипат береді.
Осы үдерістің нәтижесінде сұлулық пен шығармашылықтың мәні де жаңа қырынан ашылады. Олар тек ақпараттық құрылым емес, тәжірибелік танымның нәтижесі ретінде бағаланады. Сондықтан болашақта жасанды интеллекттің өнерге немесе эстетикаға қатысты алғашқы қадамдары адамға жат көрінуі мүмкін.
Алайда сұлулықты қабылдау әрдайым субъективті сипатқа ие. Сол себепті жаңа формалар бастапқыда түсініксіз болғанымен, уақыт өте келе олар да қабылданатын мәдени құбылысқа айналуы ықтимал.
